/
Kendime yolculukta attığım en büyük adımlardan biri, o ağır yükten kurtulmaktı: kimseye bir şey kanıtlamak zorunda olmamak.
Ne kadar rahatlatıcı bir his, değil mi? Bunu söylerken bile sanki birkaç kilo hafifliyor insan.
"Ben insanların fikirlerini değiştirmek zorunda olmadığımı hissettiğim an çok rahatladım."
Çünkü gerçekten, kimseyi ikna etmeye, kendimizi sürekli açıklamaya gerek yok. İnsanlar zaten kendi doğrularıyla bakıyor hayata; sen ne söylersen söyle, o süzgeçten geçiyor her şey.
Ve o an — kendini açıklamaktan vazgeçtiğin an — aslında kendine sessizce "ben yeterliyim" dediğin andır.
Ne büyük bir nefes alma anı bu:
"Artık hiç kimseden hiçbir şey beklemiyorum. Gerçekten sizi aşağı çeken her şeyi arkada bırakmayı öğreniyorsun. Yani artık istemediğim bir şeyi yapmıyorum. Ya da olmak istemediğim bir grubun içinde olmuyorum. Ya da herkesten mükemmeliyetçilik beklemiyorum. Herkesin bir kapasitesi olduğunu kabullendim. Herkesin aynı bakış açısına sahip olmadığını kabullendim. Seninle sürekli olumsuz konuşan bir arkadaşını artık görmek istemiyorsun. Hayattan daha az beklentim var. İnsanlardan daha az beklentim var. Bu da seni daha özgür kılıyor aslında. Zamanın değerini de anlıyorsun; zaman dünyadaki en değerli şeylerden biri, çünkü hiçbir şeyle satın alamıyorsunuz ve istediğiniz gibi yaşamayacaksan yok olup gidiyor."
İnsan kendi yolunda ilerlerken, aradığı şeyi bazen hiç ummadığı yerlerde bulurmuş. Bir şehrin sokaklarında, bir kitabın satırlarında ya da yudumladığı bir kahvenin kokusunda… Önemli olan, o küçük ama değerli güzelliklerin farkına varabilmekmiş.
Ruhunu besleyen şeylerin ardından gitmiş, anın içinde tamamen kalabilmişsin. Çünkü esas mesele, hem ruhunun hem de bedeninin ihtiyacına kulak vermek ve kendi yolundan asla sapmamak.
"Sadece beni mutlu eden şeylere müsaitim."
Sanırım hepimiz, başkalarıyla derdi olmayıp bütün derdi kendi hayatını güzelleştirmek olan o insanı arıyoruz. Belki de o insan tam olarak biziz.
Hepimizin karşısında görmek istediği o insan — tam da biziz.
Başkalarının ne düşündüğü, sizin ışığınızı söndüremeyeceği gibi size yeni bir yol da çizemez. Bırakın gölgeler geride kalsın.
Önemli olan, dışarıdaki gürültüye rağmen kendi fısıltımızı duyabilmek, kendimizden vazgeçmemek.
Birey olmak cesaret ister; ama aynı zamanda sonsuz bir huzurun da kapısını aralar. Kendi yolunda yürüme cesaretini gösteren herkesin gölgesi, artık sadece kendi ışığının ürünüdür.
Müthiş bir cesaret isteyen bu yolculuk sonunda bize güzel bir şey kazandırıyor: Dünyayı artık başkaları için değil, kendin için güzelleştirme gücünü.
Peki sen, kendi yoluna çıktığında… içinde hangi yükün hafiflediğini hissettin?
